امروز عاشوراست...

پاسخهای فراوانی به این سوال داده شده است. تحلیل های مختلف از منظر جامعه شناسی, روان شناسی, مردم شناسی و ... اما شاید ساده ترین و خلاصه ترین جواب این باشد که تمام این مصائب اتفاق افتاد چون: امام حسین (علیه السلام) در کربلا « تنها» ماند ؛ و کسانی که او را می شناختند, مقام و منزلتش را می دانستند و حتی به ایشان ارادت داشتند, به دلایلی که همه ما می دانیم و می توانیم یک عالمه درباره آن صحبت کنیم, از یاری او سر باز زدند.
از دشمن که جز دشمنی توقعی نیست. در طول تاریخ، همیشه یزیدها و ابن زیادهایی بوده اند که اساسا برای همین به میدان آمده اند. از افراد غافل و بی معرفت هم توقعی نیست. آنانکه در صفین, به جنگ علی (علیه السلام) آمده بودند به تصور آنکه او نماز نمی خوانَد؛ و یا در شام، با مشاهده کاروان اسرای اهلبیت(علیهم السلام), حمد و سپاس خدا را می گفتند که این قوم خارجی بی دین و ایمان را درهم شکست! توقع, از کسانی است که باید آنها امام (علیه السلام) را یاری می کردند و نکردند و او را در برابر دشمنان تنها گذاشتند. کسانی که او را می شناختند و از حق ولایی او بر گردن خویش آگاه بودند.
یقینا اگر چنین یارانی به قدر لزوم فراهم بودند, تقدیر الهی بگونه¬ای دیگر رقم می خورد. چنان که عده ای رسول خدا (صلی الله علیه و آله) را به یثرب طلبیدند و رفت؛ و در روز بدر, یاری اش کردند و پیروز شد؛ و در احد, نافرمانی اش کردند و شکست خورد؛ و امیرمؤمنان نیز به همین ترتیب ... ؛ و این سنت جاری الهی است که «ما فرستادگان خود را فرستادیم و همراه ایشان, کتاب و میزان نازل ساختیم تا مردم برای قسط قیام کنند.»
(سوره حدید آیه 25)

/ 2 نظر / 44 بازدید
علی رضا مجاهد

تسلیت میگم این ایام رو.وبلاگ پرباری دارید.زنده باشید.به وب ما هم سری بزنید.

حسین

سلام ممنون که همه ی سعی خودت روبرای بصیرت مردم میکنی دعاکن هیچوقت رته انقلابوگم نکنیم قربون رهبر آآآآآآآآآآآکه چقدرغریبه التماس دعا